E E N K L E I N B O E K J E OV E R
Welkom in de wereld
van eeuwige twijfel
door Earl Liefden
VO O R W O O R D
Ik ben Earl Liefden, en ik twijfel al zolang ik me kan
herinneren — over terrasjes, over banen, over de zin die ik
net typte.
Dit boekje is geen oplossing. Maar het helpt om te weten dat
iedereen hetzelfde stemmetje hoort.
Durrels vriendin belt.
“Ga je mee het terras op?”
Durrel zit net lekker op de bank. Joggingpak aan.
Dekentje erbij.
Eigenlijk… perfect.
Maar het is ook mooi weer.
En gezellig.
En wanneer deed hij dit voor het laatst?
Dus zijn hoofd gaat aan.
Ja maar als ik ga is het leuk.
Ja maar als ik blijf is het ook fijn.
Ja maar straks mis ik iets.
Ja maar straks ben ik blij dat ik gebleven ben.
En ineens…
is een simpele keuze geen simpele keuze meer.
En het maakt niet eens uit wat hij kiest, want daarna
begint het volgende:
Had ik toch niet beter…?
Welkom in de wereld van eeuwige twijfel.
En eerlijk… dit gaat niet alleen over een terrasje.
Dit zit ook onder je grotere keuzes.
Werk. Relaties.
Beslissingen die er écht toe doen.
Altijd dat gevoel dat hij het niet zeker weet.
Dat hij misschien de verkeerde kant kiest.
Dat hij zichzelf niet helemaal kan vertrouwen.
DEEL TWEE
Het twijfelmonster
Er woont iets in Durrels achterhoofd.
Klein, grijzig, met te veel ogen om normaal te zijn.
Het twijfelmonster.
Het heeft geen mening. Dat is zijn truc.
Het fluistert alleen: weet je het zeker? — en verdwijnt dan.
Durrel kan het niet buitensluiten.
Het kent de weg naar binnen net zo goed als hij.
Op zijn bruiloft zit het onder de tafel.
Bij zijn nieuwe baan wacht het al in de lift.
Zelfs in zijn slaap trekt het nog aan zijn mouw.
De kaart
In een restaurant is de twijfel klein en onschuldig.
Vis of vlees. Voorgerecht of meteen door.
Maar de ober staat er al. En Durrel is nog op bladzijde één.
Alsof deze ene avond ergens toe doet.
Grappig genoeg — als niemand kijkt, kiest
Durrel sneller.
Alsof het monster vooral leeft van andermans blik.
Alleen thuis pakt hij gewoon de pasta.
Zonder overleg. Zonder spijt.
De verhuisdoos
Zes maanden later staat er een verhuisdoos in de gang.
Nieuwe stad. Nieuwe baan. Half ingepakt, half in twijfel.
Het monster is meeverhuisd, uiteraard.
Het past makkelijk in elke doos. Het weegt niks. Het neemt
alle ruimte.
Durrel belt zijn moeder. Ze zegt: “Ik twijfelde ook altijd.”
Alsof het monster van generatie op generatie wordt
doorgegeven, als een oud servies.
Niemand heeft het ooit besteld.
Iedereen heeft er wel een setje van staan.
03:14
Op zijn ergst komt het ’s nachts.
Dan laat het alle andere levens zien die hij had kunnen
leiden. Netjes op een rij, als foto’s die nooit gemaakt zijn.
Geen van die levens bestaat. Dat is precies waarom ze zo
overtuigend zijn.
Durrel kent er één. Iemand die nooit twijfelt.
Die gewoon bestelt, boekt, belt, springt.
Hij benijdt diegene. Tot hij een keer vraagt hoe
dat voelt.
“Ik twijfel ook,” zegt diegene. “Ik laat het alleen
niet zien.”
De truc
Hier is de truc, als er één is:
het monster wacht op zekerheid die nooit komt. Dus wie op
zekerheid wacht, wacht voor altijd.
Ondertussen kiest hij toch al. Alleen voelt dat niet als een
keuze — dat voelt als wachten.
Dus op een dag doet Durrel een experiment.
Eén dag lang kiest hij het eerste wat in hem opkomt. Terras.
Trui. Trein.
Het monster protesteert de hele dag door.
Maar ’s avonds valt hij in slaap voordat het klaar is met zijn
verhaal. Voor het eerst in tijden.
Het monster verdwijnt niet. Zo werkt dat niet.
Maar het wordt kleiner op de dagen dat hij toch gaat.
Toch blijft. Toch kiest.
Het terras wacht niet. De ober ook niet. Het
leven evenmin.
Dus ga toch maar naar buiten.
Welkom in de wereld van eeuwige twijfel
Geschreven door Earl Liefden
Volg voor meer