Natuurkracht
De Brug naar Morgen
EARL LIEFDEN
EEN BOEK OVER TIJD, GEHEUGEN EN AANVAARDING
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
Inhoud
Voorwoord 3
I. Geluk en ongeluk aanvaarden 4
II. Tijd en geheugen 5
III. De grond waarop u loopt 6
IV. Wat de mens wil 7
V. De gast aan de deur 8
VI. Het ongeluk dat begrepen wordt 9
VII. Het heden als enige plaats 10
VIII. Vergeving en de losse greep 11
IX. Angst herkennen zonder haar te voeden 12
X. Vertrouwen als oefening 13
XI. Verbondenheid met alle wezens 14
XII. Dankbaarheid zonder voorwaarde 15
XIII. De stilte tussen twee gedachten 16
XIV. Natuurkracht: wat door u heen beweegt 17
XV. De brug naar morgen 18
Nawoord 19
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
VOORWOORD
Bij wijze van inleiding
Dit boek is niet geschreven om overtuigen. Het is geschreven om te herinneren aan
iets wat u al weet, maar dat is toegedekt door gewoonte, haast en de aanhoudende
stroom van gebeurtenissen die om aandacht vragen. Lees daarom niet om te leren,
maar om te herkennen.
Elk hoofdstuk staat op zichzelf en mag in willekeurige volgorde gelezen worden.
Sommige zinnen zult u meteen begrijpen; andere pas wanneer het leven u er zelf
naartoe leidt. Beide zijn goed. De bedoeling is niet snelheid, maar rijping.
Neem de tijd. Het boek loopt niet weg.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK I
Geluk en ongeluk aanvaarden
Alle geluk en ongeluk aanvaarden.
Hoe vreemd dat u, kinderen van ruimte en tijd, nog niet bemerkt hebt dat tijd het
universele geheugen is, opgetekend op de tafels van de ruimte.
Als u, die door uw zintuigen begrensd bent, u niettemin zekere dingen tussen uw
geboorte en uw dood kunt herinneren, hoeveel te meer dan de tijd die vóór uw
geboorte was en na uw dood oneindig voortduurt.
Ik zeg u dat de tijd zich werkelijk alles herinnert, niet alleen datgene waarvan u een
levendige herinnering bewaart, maar ook dat waarvan u zich ten enenmale niet
bewust bent. Want in de tijd is geen vergetelheid, ook niet betreffende de geringste
beweging, of een zuchtje, of een gril. En alles wat in het geheugen van de tijd bewaard
wordt, is diep ingekerfd op de dingen in de ruimte.
De grond waarop u loopt, de lucht die u inademt, de huizen waarin u woont, kunnen u
gemakkelijk zelfs de kleinste bijzonderheden onthullen van het verslag van uw leven,
in verleden, heden en toekomst, zo u slechts het vermogen bezat om te lezen en het
doorzicht om de betekenis ervan te ontvatten.
Of u leeft of dood bent, op de aarde of daarbuiten, nimmer bent u alleen, doch
voortdurend in gezelschap van dingen en wezens die deel hebben aan uw leven en uw
dood, zoals u het hebt aan hun leven en dood. Zoals u deel hebt aan hen, zo hebben zij
deel aan u en zoals u hen zoekt, zo zoeken zij u.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK II
Tijd en geheugen
De mens heeft een wil in alles en ieder ding heeft een wil in de mens. De uitwisseling
gaat ononderbroken door. Maar 's mensen falend geheugen is een erbarmelijk slechte
boekhouder, in tegenstelling tot het feilloze geheugen van de tijd, dat de betrekkingen
van de mens met zijn medemensen en met alle wezens in het universum met de
grootste nauwkeurigheid boekstaaft en hem dwingt zijn rekeningen elk ogenblik,
leven na leven en dood na dood, te vereffenen.
Wat de mens vergeet, herinnert de tijd zich met eindeloos geduld. Zij haast zich niet
en zij vertraagt niet. Zij wacht enkel tot de mens, in stilte, de moed vindt om te lezen
wat allang geschreven staat.
Daarom is het nutteloos te vluchten voor het geheugen door de tijd te vullen met
lawaai. Wat verzwegen wordt, verdwijnt niet; het wacht slechts op een stiller ogenblik
om gehoord te worden.
Niets gaat verloren in de tijd. Alles wacht op de dag dat u bereid bent het te lezen.
Zo is het geheugen geen last die u torst, maar een boek dat voor u openstaat,
geschreven in een taal die u ooit vloeiend sprak en die u langzaam weer leert lezen
naarmate u stiller wordt.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK III
De grond waarop u loopt
Er is geen plek zo gewoon dat zij niets te vertellen heeft. De drempel die u dagelijks
overschrijdt, de tafel waaraan u eet, de weg die u neemt naar uw werk: elk daarvan
draagt het spoor van alles wat er ooit gebeurde, en van alles wat nog komen zal.
Wie leert luisteren naar plaatsen, merkt dat sommige kamers zwaar aanvoelen en
andere licht, zonder dat er een zichtbare reden voor is. Dat is geen inbeelding. Het is
de ruimte die het geheugen van de tijd in zich draagt, zoals hout de jaarringen draagt
van de winters die het doorstond.
U hoeft de taal van de dingen niet te forceren. Vertraag, en zij spreekt vanzelf.
Dit is geen uitnodiging tot bijgeloof, maar tot aandacht. De wereld is geen decor
waarin het leven zich toevallig afspeelt; zij is medeplichtig aan alles wat u meemaakt,
en onthoudt het trouwer dan u zelf.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK IV
Wat de mens wil
De mens nodigt zijn eigen rampen uit en protesteert dan tegen de hinderlijke gasten,
omdat hij vergeet dat hij ooit en waarom hij de uitnodigingen verstuurde. Maar de tijd
vergeet niet. Die bezorgt iedere uitnodiging op de juiste tijd aan het juiste adres, en
die leidt de genodigde onfeilbaar naar de woning van de gastheer.
Zo is het ook met het geluk. Ook dat werd ooit uitgenodigd, in een ogenblik van moed,
van liefde, of van eenvoudige goedheid, en ook dat komt, hoe laat ook, altijd aan.
Wat de mens werkelijk wil, is zelden wat hij hardop vraagt. Hij vraagt om rust en
verstoort haar zodra zij komt; hij vraagt om liefde en wantrouwt haar zodra zij zich
toont. Dit is geen zwakheid, maar onwetendheid over de eigen uitnodigingen. Wie
leert zijn verlangens te herkennen, leert ook zijn gasten te verwachten zonder schrik.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK V
De gast aan de deur
Ik zeg u: protesteer niet tegen welke gast ook, opdat u zelf niet als een
gewetenswroeging staat te wachten voor een deur die te lang gesloten blijft, of door
uw bezoeken talrijker te maken dan uw gastheer betamelijk acht.
Wees vriendelijk en gastvrij tegenover al uw gasten, hoe ook hun voorkomen en hun
optreden moge zijn, want zij zijn slechts uw schuldeisers. Geef in het bijzonder de
onaangenaamsten zelf meer dan hun toekomst opdat ze dankbaar en voldaan zullen
vertrekken, en mochten ze u nogmaals bezoeken, zij als vrienden zullen komen en
niet als schuldeisers.
Behandel iedere gast alsof hij de eregast was, opdat u zijn vertrouwen kunt winnen en
de verborgen motieven van zijn bezoek zult onderkennen.
Aanvaard een ongeluk alsof het een geluk was. Want als een ongeluk eenmaal
begrepen is, verliest het zijn scherpte en toont het zijn ware gedaante: een
boodschapper die te vroeg werd ontvangen, maar niet zonder reden was gestuurd.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK VI
Het ongeluk dat begrepen wordt
Een ongeluk dat begrepen is, houdt op een vijand te zijn. Het wordt een leraar die
geen omweg kende om zijn les te geven. Dit betekent niet dat u het ongeluk moet
toejuichen, maar dat u het niet langer hoeft te bevechten nadat het zijn boodschap
heeft afgeleverd.
De meeste pijn die de mens draagt, is niet de pijn van het gebeuren zelf, maar de pijn
van het gebeuren dat onbegrepen blijft. Zodra het begrepen wordt, verandert het niet
van vorm, maar van gewicht.
Wat u niet kunt veranderen, kunt u wel leren verstaan. En wat verstaan wordt,
verstikt niet langer.
Dit vraagt geen berusting die alles goedkeurt, maar een aandacht die niets afweert.
Het verschil is klein in woorden en groot in de manier waarop men slaapt.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK VII
Het heden als enige plaats
De tijd bewaart alles, maar u leeft slechts op één plaats in haar: het heden. Verleden
en toekomst zijn haar archieven, niet uw woning. Wie voortdurend in het archief
verblijft, mist de kamer waarin daadwerkelijk geleefd wordt.
Dit is geen oproep om verleden en toekomst te ontkennen. Beide zijn werkelijk, beide
worden bewaard. Maar zij worden alleen recht gedaan door een heden dat volledig
geleefd wordt, want het heden is de enige plek waar u ooit iets aan het geheugen van
de tijd kunt toevoegen.
Zo wordt elk ogenblik een handtekening. Kies met zorg wat u ondertekent.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK VIII
Vergeving en de losse greep
Vergeving wordt vaak verward met vergetelheid, alsof men een schuld pas
kwijtscheldt wanneer men haar niet langer herinnert. Maar de tijd vergeet niets, en
dat hoeft ook niet. Vergeving is niet het wissen van het geschrevene, maar het loslaten
van de greep die het geschrevene op u heeft.
Wie vergeeft, verandert het verleden niet; hij verandert de plaats die het verleden
inneemt in zijn handen. Het boek blijft bestaan, maar het weegt niet langer als
een steen.
Zo is vergeving minder een gunst aan de ander dan een bevrijding van uzelf uit een
gevangenis die u zelf, ongemerkt, was blijven bewaken.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK IX
Angst herkennen zonder haar te voeden
Angst spreekt met de stem van de voorzichtigheid en wordt daarom zelden herkend.
Zij fluistert dat zij u beschermt, terwijl zij u insluit. Het onderscheid tussen angst en
voorzichtigheid ligt niet in wat zij zeggen, maar in waar zij u brengen: de een sluit de
wereld voor u af, de ander opent haar met omzichtigheid.
Voed angst niet door haar te bestrijden, want strijd is ook aandacht en aandacht is
voedsel. Herken haar, groet haar zo nodig, en ga verder met wat u te doen stond.
Zo verhongert angst niet door geweld, maar door onverschilligheid.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK X
Vertrouwen als oefening
Vertrouwen wordt vaak voorgesteld als een gevoel dat men heeft of mist, als geluk of
pech. In werkelijkheid is het een oefening, zoals een spier die verzwakt zonder
gebruik en sterker wordt door herhaling.
Elke keer dat u handelt zonder de uitkomst te kennen en toch voortgaat, oefent u
vertrouwen, ongeacht wat er volgt. Elke keer dat u wacht met de zekerheid dat
wachten ook een handeling is, oefent u vertrouwen.
Vertrouwen bewijst zich niet door de uitkomst, maar door de herhaling.
Zo wordt vertrouwen, met de tijd, minder een sprong en meer een gang: iets wat men
doet, niet iets wat men voelt.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK XI
Verbondenheid met alle wezens
Zoals de tijd alle dingen in de ruimte met elkaar verbindt, zo is ook de mens
verbonden met alles wat leeft, ademt, groeit en vergaat. Geen daad blijft binnen de
grenzen van wie haar verricht; zij reikt verder dan het oog kan volgen.
Dit is geen last, maar een geruststelling: u staat nooit werkelijk alleen, ook niet
wanneer de eenzaamheid zich voordoet als een feit. Het geheugen van de tijd bewaart
uw plaats te midden van alle andere plaatsen, en verbindt u, of u het weet of niet, met
wat vóór u was en wat na u komt.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK XII
Dankbaarheid zonder voorwaarde
Dankbaarheid wordt vaak gereserveerd voor wat goed uitpakt, alsof zij een beloning is
voor gunstige omstandigheden. Maar de meest volwassen dankbaarheid stelt geen
voorwaarden; zij dankt evenzeer voor wat moeilijk was als voor wat licht was, omdat
beide hebben bijgedragen aan wat u nu bent.
Dit vraagt geen ontkenning van pijn, en geen valse blijdschap over verlies. Het vraagt
enkel de erkenning dat niets wat u overkwam, geheel zonder gave was, ook al toonde
de gave zich pas jaren later.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK XIII
De stilte tussen twee gedachten
Tussen elke gedachte en de volgende ligt een korte stilte die door de meeste mensen
nooit wordt opgemerkt, omdat de aandacht altijd al onderweg is naar wat komt. Toch
is precies daar, in die stilte, de plek waar rust te vinden is, niet ná het denken, maar
tussen het denken door.
Wie deze stilte leert opmerken, ontdekt dat zij niet leeg is, maar vol: vol van dezelfde
kracht die de ruimte vult en de tijd draagt.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK XIV
Natuurkracht: wat door u heen beweegt
Er is een kracht die door alle levende dingen beweegt, die de boom naar het licht
buigt, het water naar de zee leidt en de mens naar zijn bestemming stuurt, ook
wanneer hij zelf de weg niet kent. Deze kracht dwingt niet; zij nodigt uit, en zij wacht
geduldig op wie haar wil volgen.
Verzet u er niet tegen uit angst haar niet te begrijpen. Zij vraagt geen begrip, enkel
een opening, zoals een raam dat geen verklaring nodig heeft om licht binnen te laten.
Wat door u heen beweegt, hoeft niet begrepen te worden om vertrouwd te worden.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
HOOFDSTUK XV
De brug naar morgen
Elke brug wordt gebouwd van twee kanten tegelijk: van wat vandaag is en van wat
morgen wordt. De mens bouwt zijn kant met de keuzes van vandaag; de tijd bouwt de
hare met het geheugen van alles wat was.
Zo ontmoeten beide kanten elkaar, niet toevallig, maar omdat elke steen die vandaag
gelegd wordt, morgen al op haar plaats wacht. Dit is de brug waarover dit boek u
vertelt: geen sprong in het duister, maar een weg die reeds, steen voor steen, gelegd
wordt door ieder ogenblik dat u bewust doorleeft.
Ga dan verder, niet met haast, maar met aandacht. De brug staat er al. U hoeft haar
alleen te betreden.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden
NAWOORD
Tot besluit
Wat hier geschreven staat, is geen leer die om gehoorzaamheid vraagt, maar een
uitnodiging om zelf te lezen wat de tijd al lang geleden over u opschreef. Sluit dit boek
wanneer u wilt; het geheugen dat het beschrijft, sluit nooit.
Alle geluk en ongeluk aanvaarden — en verder gaan.
Natuurkracht — De Brug naar Morgen Earl Liefden